Menu Sfeerverslag vertoning ‘Not So Short’
Nieuws
Sfeerverslag vertoning ‘Not So Short’

Sfeerverslag vertoning ‘Not So Short’

In een halfvolle filmzaal in LUX werd vanavond een van de twee feature length films van Go Short vertoond. Take Me Somewhere Nice is pas het vierde project van Filmacademie-alumna Ena Sendijarević, maar toch is haar filmografie nu al een indrukwekkend geheel. Sendijarević werd in 1987 in Bosnië geboren. Een aantal jaar later moest haar familie vluchten voor de Bosnische burgeroorlog en kwamen ze in Nederland terecht. Er is dus een duidelijke, enigszins autobiografische link tussen haar en de hoofdpersoon van de film, Alma, die tevens uit Bosnië komt en nu in Nederland woont met haar moeder.

In de film vertrekt Alma naar Bosnië om haar vader te bezoeken, die in het ziekenhuis ligt. Haar moeder wil niet mee dus Alma gaat alleen. Op het vliegveld komt haar neef Emir, haar ophalen, maar hij blijkt al snel een onbehulpzame loser te zijn. Ook zijn vriend Denis, met wie Alma een prille seksuele relatie begint, kan haar niet naar haar vader brengen. Dus koopt ze een buskaartje en vertrekt ze maar zelf. Dit is het begin van een avontuurlijke, vervreemdende road trip, waar ze met vele omwegen, kleurrijke karakters en gekke gebeurtenissen haar vader probeert te bereiken.

Dit plot leent zich goed voor het genre van road movie of een coming-of-ageverhaal. Het gebruikt in ieder geval genoeg clichés van beide genres: drank, drugs, seks, lange stukken in auto’s, een auto-ongeluk, conversaties die nergens heen lijken te gaan en lopen over de rails om vervolgens snel een trein te moeten ontwijken. Maar Sendijarević gebruikt de genres en de clichés ironisch en subversief: de road trip bereikt uiteindelijke zijn doel niet en de protagonist groeit uiteindelijk niet op. Na de film was er een q&a, waar een enthousiast publiek vragen kon stellen aan zowel Sendijarević als de actrice die Alma speelde, Sara Luna Zoric. Daarin legt de producente uit wat de gedachte was achter het omkeren van de genres: dingen zijn en blijven complex—en dat mag.

Verreweg het beste gedeelte van de film was de cinematografie. Het publiek kon genieten van de prachtige pastelkleuren en originele framing. In de q&a praat Sendijarević over hoe ze een dergelijke visie kon realiseren. Het script gooide ze op een gegeven moment weg, waarna ze alleen nog maar werkte met een storyboard. Af en toe gaat de geloofwaardigheid en de plot van het verhaal te gronde aan de zeer stilistische vorm. De balans daartussen was een van de lastigste dingen van het maken van de film, volgens Sendijarević.
Was ze een strenge directrice, vraagt iemand uit het publiek. ‘Ja,’ zegt Zoric prompt. Het publiek en Sendijarević moeten lachen, maar hebben daarna wel een oprechte discussie over het onderwerp. De acteurs kwamen volgens Zoric met veel ideeën die Sendijarević niet goedkeurde—maar de directrice weet meteen een groot moment te vinden waar wél iets veranderd is. Het laatste beeld van de film is namelijk toegevoegd toen Zoric, nadat de twee vrouwen samen de uiteindelijke edit hadden bekeken, vond dat er iets miste aan het einde. ‘Dat is wel een ingrijpende verandering!’ grapt Sendijarević.
Al met al is Take Me Somewhere Nice een durvende, ironische en semi-surrealistische productie, maar vooral een lust voor het oog. Wij houden Ena Sendijarević zeker in de gaten!

Door: Joos de Ruiter